Een kleine ramp

Er kan veel misgaan met een feestlied. Dat hebben we gezien in de research die we deden voor het boekje. Van foute onderwerpen tot onverstaanbare teksten. Een bijzonder geval gaat over een feestlied ter ere van het vijfentwintigjarig bestaan van  een HBO-opleiding in het midden des lands.

Eén van de collega’s maakt een feestlied. Met een leuk idee: iedere collega komt aan de beurt in een eigen couplet. Zo gezegd zo gedaan. Het lied duurde natuurlijk te lang. Maar de tekst was prima, goed lopend rijm, verstaanbaar en goed gezongen. Voor een groot deel uit het hoofd. Chapeau! Met zo’n collega krijg je vanzelf een goed team. Luid applaus dus van de aanwezigen toen de laatste noten klonken. Een collega verliet echter enkele seconden later het pand. Voor hem was er geen couplet. ‘Vergeten,’ zou de tekstdichtende collega later zeggen. Het heeft jaren geduurd voor de lucht tussen beide collega’s enigszins opklaarde. Echt goed kwam het nooit meer.

Een lieve verrassing
De rubriek Ik-jes in de NRC beschrijft heel kort opvallende, geestige of genante voorvallen uit het leven van lezers. Vandaag schreef een lezeres hoe zij op een huwelijk was waar bij de entree van de bruid in de kerk het nummer Isn't she lovely van Stevie Wonder werd gedraaid. De bruid straalde en de inzendster van het stukje dacht: "wat een lieve verrassing" en "wat een romantische man moet dat zijn." Tijdens de receptie vertelde zij de bruid over haar bewondering. "Ja," zei deze, "leuk hè? Heb ik zelf uitgezocht."

Ja, da's wat je noemt een koude douche. Wij vonden het berichtje om een andere reden opmerkelijk. In ons boek We moeten nog een lied, schrijven we dat het zingen van een lied op een zelfgemaakte tekst een typisch Nederlands verschijnsel is. Wij hebben in onze buitenlandse vrienden- en kennissenkring rond gevraagd of zij ooit hadden meegemaakt dat zoiets in hun geboorteland gebeurde. En van Fransen, Spanjaarden, Italianen, Vlamingen, Duitsers, Denen, Tsjechen, Amerikanen en Britten kregen we te horen dat ze dat nooit hadden gezien. Het is dus een typisch Nederlands verschijnsel. En een traditie die we graag in ere houden.

Het zijn Amerikanen die popnummers spelen tijdens de binnenkomst van de bruid. Laat ze maar. Leuker is een zelfgemaakt lied. Dat je natuurlijk als bruid niet zelf moet hoeven schrijven. Daarom zeggen we: iedereen moet gewoon af en toe een lied!

Houd op met de promotie van het boek!
Dit weekend schreef een boze lezer een brief aan NRC-Handelsblad: "Ik heb nu in tien dagen tijd drie maal een stuk op de Achterpagina gelezen dat reclame maakt voor een en hetzelfde boek: Schrijf zelf uw feestlied (of zoiets). Steeds zijn die stukken geschreven door de auteurs van het betreffende boek. Zijn dit advertorials?" En hij besluit met de vraag: "Kan de krant niet gevuld worden met boeiender kopij?" Die laatste vraag moeten wij natuurlijk met nee beantwoorden, want we hebben die stukjes inderdaad zelf geschreven. De vraag of het advertorials zijn, wordt ook al door de krant beantwoord: het zijn voorpublicaties. Waaraan de  krant toevoegt dat voorpublicaties geen uitzondering zijn en dat ze dit boek de moeite waard vindt.
Ik ben dit weekend meerdere malen onder gegniffel aangesproken over deze ingezonden brief. "Ha, ha, mensen krijgen genoeg van alle aandacht voor jullie boekje." Ik heb nooit begrepen dat iemand die vindt dat iets minder aandacht moet hebben, niet begrijpt dat het niet slim is om hard te roepen dat dat iets minder aandacht moet. Op die manier schiet je jezelf in je voet, doordat je alleen maar meer aandacht genereert voor iets waar je liever geen aandacht voor had gehad. Nu ook weer met dit stukje!

De media over We moeten nog een lied. 

OVERZICHT

Kranten / tijdschriften

• ‘Van genante vertoning naar wereldact’. Artikel in Onze Taal 2011-9. Begin september verschenen, met samenvatting in persbericht namens Onze Taal. http://www.onzetaal.nl/tijdschrift-nieuw/van-gnante-vertoning-naar-wereldact/
•  Interview in Algemeen Dagblad, 31 augustus 2011
• Deel 1 voorpublicatie, achterpagina NRC Handelsblad 8 september 2011
• ‘De Andries Knevel-factor: hoe maak ik een goed feestlied (deel 2)’ Deel 2 voorpublicatie, achterpagina NRC Handelsblad 12 september 2011
• ‘Het gevreesde feestlied’, Deel 3 voorpublicatie, achterpagina NRC Handelsblad 14 september 2011
• ‘Maak van het feestlied een cadeau’, groot interview in de weekendgids van Trouw, 17 september 2011.

Radio / tv

• Goedemorgen Gelderland, Radio Gelderland, 31 augustus 2011, http://www.omroepgelderland.nl/web/Programmas/Radio/Goedemorgen-Gelderland-4/1090341/Zelfhulpboek-voor-bruiloftsgasten.htm
• Evers Staat Op, Radio 538, 1 september 2011 http://eversstaatop.radio538.nl/fragmenten/heeft-hazes-erover-gezongen-doe-het-dan-niet/
• Radio Wereldomroep, 1 september 2011
• Editie NL, RTL 4, 14 september 2011 http://www.uitzending.net/gemist/64797/RTL-4/Editie_NL.html
• Exit, Radio 1 België, 14 september 2011 http://www.radio1.be/programmas/nieuwe-feiten/we-moeten-nog-lied
• Tijd voor Twee, Frits Spits, Radio 2, 15 september 2011
• Radio 1-Journaal, Marcel Oosten, radio 1, 15 september 2011
• http://www.radio1.nl/terugluisteren (invullen: 15 september, 06.00 uur, fragment zit rond 06.45 uur)
• Claudia d’r op, Radio 3FM, 16 september http://omroep.vara.nl/Claudia-d-r-Op.817.0.html
• Tros Nieuwsshow, Radio 1, 17 september 2011 http://www.radio1.nl/contents/37783-we-moeten-nog-een-lied
• RTV Utrecht, Aan tafel!, 19 september 2011, http://www.rtvutrecht.nl/programmapagina/129

Dikwerf pret
Op de site van de digitale bibliotheek der Nederlandse Letteren (DBdNL) kwam ik iets moois tegen (dacht ik). De 19e eeuwse voorganger van We moeten nog een lied. "Bruiloftsliederen om vrolijk het huwelijksfeest te vieren." Met als ondertitel "Als het huwelijk met vreugd en zang wordt ingezet, denkt men zijn leven door nog dikwerf aan die pret." Het hele boek is te downloaden op http://www.dbnl.org/tekst/_bru005brui01_01/.

Maar het boekje dat me aanvankelijk opgewonden deed opspringen, stelt bij nader inzien in veel opzichten teleur. Ten eerste zijn jaartal en auteur niet bekend. "Anoniem, negentiende eeuw. " Anoniem! Ja dat raadt je de koekoek!  Met zulke liedjes. Een paar regels is wel voldoende:

Nu door den Echt verbonden Liên,

Vereenigd wenschen wij,

Uw Echt doe uw veel vruchten zien,

Die u niet met den tijd ontvlien,

En gij der menschheid aan mogt biên,

Tot heil der maatschappij. (bis)

Tja, waar gaat dat nou helemaal over? Wat een loos verhaal en wat een rijmdwang! Het lijkt toch erg op "Zij is gestopt met roken en kan ook heel goed koken." (hoofdstuk 2 uit ons boekje) De informatiedichtheid is opvallend gering. Ik ga de komende dagen op zoek naar materiaal dat eens iets positiefs laat zien van het bruiloftslied. Tot gauw!

Best grappig!
Gisteren twitterde Willem Vissers opgewekt dat een vriendin van hem voor de derde keer trouwde. Een artiest zong tijdens de bruiloft een lied van de Cats. En - zo twittert Willem verder - de titel van de song is de naam van de vorige vrouw van de bruidegom. Best grappig.
Best grappig? Nee, beste Willem. Dat is nou net wat wij in het boek We moeten nog een lied betogen: dat is helemaal niet grappig. Het is misschien sowieso al niet grappig te noemen als je voor de derde keer moet trouwen. Want dat betekent op zijn minst dat je ook twee keer gescheiden bent of - misschien nog erger - een echtgenoot is overleden. Met dat doel zijn die beide huwelijken nooit begonnen natuurlijk. Het feit dat je nu voor de derde keer staat te trouwen moet iedereen op zijn minst een beetje ongemakkelijk en onzeker maken. Is het dan grappig om dat gevoel nog eens te onderstrepen met een lied over nota bene een vorige partner?

Maar misschien was hier iets anders aan de hand en speelde het toeval het bruidspaar parten: een ingehuurde  band of artiest zingt Lea of Marian en iedereen realiseert zich: "Oeps! Zo heette zijn ex. Dat is dan eerder genant dan grappig.

Het André Hazes-principe in ons boek schrijft voor: zing tijdens bruiloften niet over onderwerpen waar André Hazes in zijn leven mee heeft geworsteld of over heeft gezongen. Dus niet over ex'en, niet over schulden, niet over hart- en vaatziekten en niet over geheimen als detentie of buitenechtelijke kinderen cq verhoudingen en al helemaal niet over overgewicht (in het bijzonder niet overgewicht bij vrouwen!). Ieder lied op een bruiloft moet de feestvreugde onderstrepen en verhogen! Waarschijnlijk kon de band er in dit geval niks aan doen.

Robin en Joyce, gefeliciteerd?
Huwelijken worden niet zelden opgeleukt met alles wat  bij een groot media-event komt kijken: interessante locaties, bekende Nederlanders, slimme neefjes die zich ontpoppen zich als cameraploeg. Een voorbereidingswebsite mag dan niet ontbreken. De vrienden van Robin en Joyce maakten zo'n site: "Robin en Joyce zeggen ja."  (http://www.robinenjoycezeggenja.nl/). De trouwdatum is inmiddels verstreken (29 juni 2011), maar de website zal wel tot in het einde der tijden aan hun feest blijven herinneren. En daarmee de reclame die ze maken voor ons boekje ("Verplichte kost, naar wij dachten"). Het is beangstigend hoeveel - zelfs na de huwelijksdatum - volgens de website nog nader bekend gemaakt moet worden, maar enfin. 


Natuurlijk even op Youtube gekeken of er filmpjes gepost zijn met trefwoord Robin en Joyce. Een jaar geleden is er wel een Robin en Joyce getrouwd (goed materiaal voor een boekje over bruiloftspeeches!) op 12 januari 2011 trouwden blijkbaar ook een Joyce en Robin en een andere Robin en Joyce waren tien jaar bij elkaar (allemaal gefeliciteerd!). De vrienden van die laatste Robin en Joyce maakten trouwens wel een geestig filmpje (http://www.youtube.com/watch?v=x7v2kepSSFI). Dat is een idee dat je gemakkelijk kunt pikken.
Maar de Robin en Joyce van 29 juni, zijn niet te vinden. Het feest zal toch wel zijn doorgegaan? Of zijn de gaten in hun organisatie ("Ceremoniemeesters: maken we later bekend; Getuigen maken we later bekend") hun noodlottig geworden en is wegens gebrek aan organiserende staf het hele feest afgeblazen? Waar zijn die liederen gebleven?