Een lieve verrassing
De rubriek Ik-jes in de NRC beschrijft heel kort opvallende, geestige of genante voorvallen uit het leven van lezers. Vandaag schreef een lezeres hoe zij op een huwelijk was waar bij de entree van de bruid in de kerk het nummer Isn't she lovely van Stevie Wonder werd gedraaid. De bruid straalde en de inzendster van het stukje dacht: "wat een lieve verrassing" en "wat een romantische man moet dat zijn." Tijdens de receptie vertelde zij de bruid over haar bewondering. "Ja," zei deze, "leuk hè? Heb ik zelf uitgezocht."

Ja, da's wat je noemt een koude douche. Wij vonden het berichtje om een andere reden opmerkelijk. In ons boek We moeten nog een lied, schrijven we dat het zingen van een lied op een zelfgemaakte tekst een typisch Nederlands verschijnsel is. Wij hebben in onze buitenlandse vrienden- en kennissenkring rond gevraagd of zij ooit hadden meegemaakt dat zoiets in hun geboorteland gebeurde. En van Fransen, Spanjaarden, Italianen, Vlamingen, Duitsers, Denen, Tsjechen, Amerikanen en Britten kregen we te horen dat ze dat nooit hadden gezien. Het is dus een typisch Nederlands verschijnsel. En een traditie die we graag in ere houden.

Het zijn Amerikanen die popnummers spelen tijdens de binnenkomst van de bruid. Laat ze maar. Leuker is een zelfgemaakt lied. Dat je natuurlijk als bruid niet zelf moet hoeven schrijven. Daarom zeggen we: iedereen moet gewoon af en toe een lied!

Houd op met de promotie van het boek!
Dit weekend schreef een boze lezer een brief aan NRC-Handelsblad: "Ik heb nu in tien dagen tijd drie maal een stuk op de Achterpagina gelezen dat reclame maakt voor een en hetzelfde boek: Schrijf zelf uw feestlied (of zoiets). Steeds zijn die stukken geschreven door de auteurs van het betreffende boek. Zijn dit advertorials?" En hij besluit met de vraag: "Kan de krant niet gevuld worden met boeiender kopij?" Die laatste vraag moeten wij natuurlijk met nee beantwoorden, want we hebben die stukjes inderdaad zelf geschreven. De vraag of het advertorials zijn, wordt ook al door de krant beantwoord: het zijn voorpublicaties. Waaraan de  krant toevoegt dat voorpublicaties geen uitzondering zijn en dat ze dit boek de moeite waard vindt.
Ik ben dit weekend meerdere malen onder gegniffel aangesproken over deze ingezonden brief. "Ha, ha, mensen krijgen genoeg van alle aandacht voor jullie boekje." Ik heb nooit begrepen dat iemand die vindt dat iets minder aandacht moet hebben, niet begrijpt dat het niet slim is om hard te roepen dat dat iets minder aandacht moet. Op die manier schiet je jezelf in je voet, doordat je alleen maar meer aandacht genereert voor iets waar je liever geen aandacht voor had gehad. Nu ook weer met dit stukje!